woensdag 24 juli 2013

Mijn tragedie heeft een zegen, de reden van mijn leven - Farida Lalmohamed

Waarom..

Lieve Heer, help mij alstublieft begrijpen.

Waarom ik zoveel moet lijden.
Waarom mijn verdriet zo pijnlijk in mijn hart blijft snijden.
Waarom ik te moe ben om te kunnen strijden.
Waarom ik steeds weer in die put blijf glijden.

Lieve Heer, help mij alstublieft begrijpen.

De reden van mijn leven.
Waarom ik in leven moet blijven.

De wind die de ogen nog harder laat tranen, door de snelheid van voorbijrazende treinen onder de brug. De gedachten die door mijn hoofd spoken: 'Spring dan, spring alstublieft!' Over de rand heen kijkend van angst, denkend bij mezelf: 'Je durft het wel, het is genoeg! Niet nog een nacht rollend over de vloer van de pijn, niet nog een nacht met leegte in je hart.' Nee, dit keer is het echt genoeg, ik geef het gewoon op en wel nu!

Daar stond ik dan, helemaal in mijn eentje als een klein kwetsbaar meisje met een teddybeer onder haar arm. Totaal verscheurd en gefrustreerd, geen kant meer om op te gaan, geblokkeerd door het uitzicht op alleen maar maskers van de jokers om haar heen. Volwassen mensen die zeggen dat het normaal is dat hun handen langs je borsten uitschieten en dat zij je mogen betasten op plekken die niet fijn zijn, dat het normaal is dat zij je mogen beroven van jezelf en jou mogen raken in je ziel.

Het is hard ontwaken als je pas na jaren beseft dat je heel je leven in je eigen wereldje hebt geleefd om te overleven. Dat je groei door deze aantasting abrupt gestopt is, en dat je daarom zo een hard leven hebt geleid. Het idee dat je eigenlijk heel je leven opzoek bent geweest naar een vader die onvoorwaardelijk van je houdt, en dat je daarom steeds in slechte situaties terecht komt en nooit weerbaar genoeg bent om een normaal leven te kunnen leiden. Net als het kleine meisje dat elke keer weer genoegen nam met een kusje op haar wonden en dan weer vrolijk verder ging spelen, alsof er niets aan de hand was.

Het allerergste, is het besef denk ik. Het besef, dat je misbruikt wordt door mensen die kunnen zien dat je geestelijk nog niet volgroeid bent, vanwege het feit dat je zelfvertrouwen zo dermate is  angetast, dat je niet voor jezelf durft te zorgen. Maar de echte reden wat mij bijna tot zelfmoord dreef, was niet weten wie ik ben. Daar op die brug is mijn brief naar God ontstaan, de enige God van ons allen, maar door iedereen anders genoemd. Mijn brief begon met de vraag waarom, die overliep naar de reden tot, en eindigde met het antwoord: 'Mijn tragedie heeft een zegen, de reden van mijn leven.'

Sindsdien probeer ik al mijn negatieve ervaringen om te zetten in positieve, door een voorbeeld te zijn voor anderen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik zie nu beter in waar mijn leven om draait en geniet intens van de kleinste dingen in het leven, waar ik ook voldoening uithaal. Mijn negatieve ervaringen hebben mijn talenten ontplooit naar iets moois, waarmee ik mijzelf kan uiten. Die talenten kan ik dan weer delen met anderen om ze in hun dieptepunt te inspireren, en te laten zien dat elk dieptepunt een schoonheid van keerpunt bezit.

1 opmerking: