vrijdag 6 april 2012

Sacha Landkroon: Excommunicati


Dit is een verhaal uit het Boekenweekproject van dewebschrijvers.nl Het thema was Vriendschap en andere ongemakken. 

Excommunicatie
door Sacha Landkroon

(zomer 2008)
Gebroederlijk leeg naast elkaar, zijn koffiekopje en mijn bierglas. “Bij jou is echt niets zonder betekenis”, hoor ik mezelf zeggen. Elk op een schommel, zitten we in loom tempo door de lucht te zwieren. Onder de zomerhemel lijkt het leven zorgeloos. Maar vanbinnen stormt het. We hebben vannacht ruzie gemaakt, voor de zoveelste keer. Normaal gesproken ga ik zelden over tot excommunicatie, maar de drang om hier een einde aan te maken, wordt bijna ondraaglijk. Hij is negen jaar ouder, en niet half zo volwassen. Maar dat is slechts mijn waarneming; hij beschouwt zichzelf als een goeroe waar ik met mijn puberale hoofdje nog veel van kan leren. Deskundigen zullen zeggen dat hij lijdt aan het syndroom van Asperger. Maar deskundigen zijn niet in de buurt dus kan ik kletsen wat ik wil en zit ik wederom vast aan zijn quasifilosofische prietpraat.
“Die overtuiging waar we het net over hadden”, vervolgt hij, “waar geloof jij eigenlijk in?”
Ik zat er al op te wachten en had gedurende de voorbije seconden afgewogen wat ik zou gaan zeggen. “Pieter, ik ben van mening dat God een menselijke schepping is, en niet andersom.”
Achter zijn brillenglazen schieten groenige ogen vuur. Zweet baant zich een weg door zijn blauwe sweater. Wie trekt zoiets ook aan midden juli? “Kijk, dat is nou weer dat naïeve van jou. Het leven is niet zo ongecompliceerd als jij denkt, ventje. Maar jouw ouders hebben je in een glazen kastje laten opgroeien, en nu weet je niet beter. Dat vind ik heel erg jammer.”
Hij zegt het met een meewarige intonatie. Ik voel een neiging om hem, als de 'kinderlijke' drieëntwintigjarige die ik ben, botweg van de schommel te schoppen. Maar ik besluit de beschaving te laten zegevieren en zo duurt het lome tempo van ons wiegen voort.
“Ik heb geen zin om het weer over mijn vermeende naïviteit te hebben.”
Hij zucht en begint plechtig te oreren over zijn overtuigingen. “Ik heb workshops gevolgd beste Gert, in het land van hoop en dromen. In de The city of angels heb ik mijn bestemming gevonden.”
Ik luister aandachtig, me bewust van het feit dat er nu vast iets memorabels gaat komen. “In Los Angeles heb ik gelijkgestemden gevonden, wij houden daar bijeenkomsten ter ere van Bashar.”
“Wie voor de duvel is Bashar?”
“Bashar is een multidimensioneel wezen, een alomtegenwoordige kracht in het universum. De profeet Darryl Anka is zijn medium, de man die hem kanaliseert.”
Ik weet al maanden dat Pieter een vreemde kostganger is, maar wat me hier overkomt had ik niet verwacht. Een multidimensioneel wezen, hoe verzin je het. Dergelijk sektarisch gedoe is enorm ver van mijn veilige bedje. Maar voor ik van de verbazing bekomen ben, vervolgt hij: “Onthoud dat oorzaak en gevolg dezelfde gebeurtenis zijn. Je hoeft niet te wachten op een reden om gelukkig te worden om je te realiseren dat het je uiteindelijke doel is om gelukkig te worden. Schep voor jezelf het effect van gelukkig zijn en je zult in je dagelijkse leven alle beginselen van geluk automatisch toepassen, gewoon omdat je dat wilt.”
Hij probeert al een tijdje de folie van de uit zijn tas getrokken Mars los te peuteren en het lukt hem maar niet. “Gloeiende gloeiende theezakjes, verdomme nog aan toe”, mompelt hij.
Mijn vraag of dit nu een beginsel van geluk in het dagelijks leven is, valt volkomen verkeerd. Een periode van minutenlang pijnlijk zwijgen volgt. Net nu begin ik er lol in te krijgen. Ik besluit te wachten tot hij het gesprek hervat en neem me voor een enorm punt te maken van het eerstvolgende onderwerp dat hij aanroert. We schommelen nog steeds in loom tempo voort.
“Heb je gehoord van de nieuwste telefoon van Apple?”.
“Ja vaag, wat is daarmee dan?”.
“Ze hebben hem iPhone genoemd en je kunt er werkelijk alles mee.”
De opsomming van wat je er allemaal mee kan doen, neemt minuten in beslag. De man begint me op mijn zenuwen te werken. “Kun je er ook mee bellen, Pieter?”
Als door een wesp gestoken zegt hij: “Natuurlijk sukkel, oh sorry voor dat nare woord, maar ik vind het behoorlijk vervelend dat je zo denigrerend reageert. Eigenlijk beschouw ik de iPhone als hedendaagse Almachtige.”
“Wablief?”
“De iPhone is wat mij betreft de nieuwe God”.
Dit is mijn kans. Aanpakken die gast! Ik schommel niet langer in een loom tempo voort. “Je gaat te ver Pieter, je weet dat ik niet religieus ben, maar zelfs dan vind ik het heiligschennis om een stuk elektronica tot God uit te roepen.”
Pieter vertoont de eerste tekenen van een woedeaanval. Hij stipuleert nogmaals dat de iPhone het nieuwe scheppersconcept is. Apple als vader, de iPhone als zoon en Steve Jobs als de profeet annex Heilige Geest. Eigenlijk was dit mijn bedoeling niet: nu ben ik degene die de woede-uitbarsting niet langer in kan houden. Dat eeuwige geleuter van hem, met zijn diepzinnige zielenroerselen. In de periode dat ik hem ken, is dit ongeveer de tachtigste ridicule theorie die ik moet aanhoren. “Wie denk je wel dat je bent met je idiote iPhone en je moderne scheppingstheorie”.
Met een woeste beweging sta ik op. Het bierglas smijt ik op zijn koffiekopje kapot. “Kijk maar eens of je iPhone een nieuw glas kan scheppen, loser, en stoof hem anders op met een uitje!”. Met dit sujet ben ik volkomen uitgepraat.

Op de fiets naar huis schiet me een regel uit het Bijbelboek Job door het hoofd: Ogen was ik voor de blinde, voeten was ik voor de lamme. Ik grinnik. Ik ga uit protest een Sony Ericsson kopen! Met de hoogmoedige Steve Jobs en zijn duivelse creaties zal het vast niet goed aflopen. Doe mij maar het boek Job, hoewel ik me niet verbeeld dat ik ogen kan zijn voor blinden zoals Pieter, laat staan voeten voor lammen. Dit besef kun je toch met recht een iOpener noemen.

donderdag 5 april 2012

Een verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd


Ben jij de nieuwe Tsjechov? Schrijf een prachtig kort verhaal over Geluk in de Veenkoloniën! Denk aan Tsjechov en creëer een sfeervol relaas met levensechte personages, in een noordelijk landschap, stadje of dorp. Daarvoor mag je niet meer dan 1.700 woorden gebruiken. Inzenden kan tot 25 mei. Alle deelnemers krijgen, indien gewenst, professionele begeleiding (door middel van workshops van de schrijvers Liesbeth Annokkee, Lupko Ellen en Remco Ekkers) en de beste vijf worden beloond met een Workshop voordragen.


De vijf mooiste verhalen zullen op 9 juni gepresenteerd en voorgelezen worden. Voor de winnaar volgt publicatie in het literaire tijdschrift Tirade en is er de unieke Tsjechov Trofee Daarnaast schenkt uitgeverij Van Oorschot de vijf delen Verzamelde verhalen van Tsjechov, gebonden, in de nieuwe veelgeprezen vertaling!
Organisatie is i.s.m. Bibliotheek Groningen en Van Oorschot Uitgevers.


Info en aanmelding via: verhalenwedstrijd@gelukscompagnie.nl


Deelname is gratis!


Voor meer info over Geluk, Tsjechov in de Veenkoloniën zie: www.gelukscompagnie.nl


Aangeboden workshops (gratis):


Woensdag 2 mei van 19.00 tot 22.00 uur ( Bibliotheek Veendam): Liesbeth Annokkkee
Donderdag 3 mei van 14.00 tot 17.00 uur (Bibliotheek Stadskanaal): Lupko Ellen
Dinsdag 8 mei van 19.00 tot 22.00 (Bibliotheek Winschoten): Remco Ekkers

woensdag 4 april 2012

Janine Spoelman: Met een omweg


Dit is een verhaal uit het Boekenweekproject van de webschrijvers.nl, met het thema "Vriendschap en andere ongemakken."

 Met een omweg
door Janine Spoelman

‘Wil je nog een sultana?’ vraagt Barbara aan mij.
‘Lekker,' zeg ik.
We zitten al vier uur in de bus. Het uitzicht blijft bijzonder, maar mijn lijf begint te protesteren. Barbara luistert nog steeds naar die kwijlebal van een Guus Meeuwis en ik geniet niet mee. Ik wist niet eens dat ze van dat soort muziek hield, maar dat is niet het enige wat ik nog niet wist. Het uit het raam staren gaat me goed af, een monotone stroom van kleurrijke beelden, bij elke meter een nieuwe verrassing. Kon ik maar uitstappen en foto’s maken van gezinnen voor hun huizen.  De reisleider praat nog steeds met de buschauffeur. Het enige wat ik begrijp is af en toe een woord Spaans.

Barbara luistert naar de muziek die Friso, haar ex, zo mooi vond. Wat zal deze reis haar brengen, ver weg van hem? Ze is treurig en blij tegelijk. Vrij als een vogel maar met haar voeten op los zand. Gelukkig is ze met Sanne, haar persoonlijke rots.
Eduard, de zelfingenomen reisleider, grijpt weer naar de microfoon. ‘Dames en heren we hebben enig oponthoud, we moesten een omweg maken in verband met Denque. Het duurt ongeveer nog twee uur en dan zijn we bij het reservaat. Binnen tien minuten zijn we bij een café voor een break. Jullie hebben een kwartier.’
De jonge meid schuin achter mij giechelt; ‘kun je daar ook pinnen?’
Eduard geeft lacherig antwoord, ‘nee dat gaat niet lukken, als de wc buiten is met een douchegordijn ervoor dan is het pinapparaat vaak nog ver te zoeken. Je mag wel geld van mij lenen,’ zegt hij met een grote grijns.
‘Lekker ding die Eduard,’ Barbara doet haar oortjes uit.
‘Mmm best wel, maar zo te zien heeft hij zijn oog laten vallen op hoe heet ze.’
‘Iris,’ zegt Barbara.
'Dan maken we er toch een wedstrijdje van.'
Barbara knippert met haar ogen en  gooit haar haren in haar nek. We schieten in de lach.
‘Wat moet je nou met zo’n man joh, elk reisje een ander meisje’, zeg ik.
‘Who cares. Het is toch een leuke invulling van onze reis.’
‘Invulling inderdaad.’ ‘Nou leuk voor mij dan, als jij de hort op bent,’ zeg ik.
‘Dan zoek je toch een lekkere local,  je valt toch op donker?’ probeert Barbara.
‘Klopt, maar nee, ik kom hier om cultuur en natuuir te snuiven en te fotograferen. Het licht is perfect.  Lichter kan niet. Al die mooie mensen in vrolijke kleren.’
 ‘Precies mooie mensen, dus ook mannen,’ zegt ze met een knipoog. Ze peilt Sanne haar reactie.
‘Ik verheug me zo om straks weer op het water in het groene oerwoud te zijn. Opgaan in al die geluiden van de dieren. De verstilling. Jammer dat ik het niet mooi kan fotograferen, misschien moet ik het gaan filmen. Hopelijk houdt iedereen zijn mond dicht, anders kletsen ze de atmosfeer weg.  Het is een nadeel als je met een groep bent.  Als we kans zien kunnen we met zijn tweeën gaan kanoën, lijkt je dat wat? Kijk uit dat je niet omkiept want er zitten krokodillen.’

‘Jasses,’ die krokodillen vind ik eng maar in de jungle zijn lijkt me echt fantastisch, zien we wel enkele dieren denk je?
'Vast wel aapjes.'
'Super.'

Barbara trekt het kapotte douchegordijn dicht. Ik kan de helft van haar rokje zien, die ze omhoog trekt. Ik draai me om. Een varkentje rolt lekker in de modder en oma staart me aan vanaf  de deuropening. De oude vrouw laat weinig tanden zien terwijl ze me toelacht. Haar lach is hartverwarmend. Ik lach terug en voel me erg thuis in deze bende.
‘Heb jij een zakdoekje?’
Barbara schuift het douchegordijn opzij, haar hoofd is rood en ze hangt boven een cementen pot, haar roze string op de hielen.
Ze zucht, ‘wat is het hier vies.’
‘Welcome to Nicaragua,' zeg ik plagend.
‘Leuk hoor, normaal zit ik in een hotel.’
‘Kind toch, waarom nu niet dan?’
'Ja uh,' Barbara wordt rood en sputtert wat, ‘het is toch uit met Friso en jij had dit al geboekt. Ik wilde niet de hele zomer alleen thuis zijn.’
‘Dat snap ik, maar vind je dit wel leuk dan?’
‘Als ik maar bij jou ben.’

Ik verbaas me over hoe onnodig ver ze haar T-shirt optrekt, haar navelpiercing kan ik zien.
‘Ik wist niet dat je een piercing had,’ zeg ik een beetje schuchter.
‘You like?’ zegt ze glimlachend.
‘Sexy hoor,’ zeg ik verlegen.

Barbara vraagt zich af waar ze aan begonnen is terwijl ze de modder van haar sandalen veegt. Ze wil lekker in bad. Haar jurkje plakt aan haar huid en haar haren zijn natte slierten van het zweet en  de vochtige lucht. Deze hele reis heeft ze geboekt om maar zo dicht mogelijk bij Sanne te kunnen zijn. Sanne is veel stoerder dan zij, maar dat is juist wat Barbara zo intrigeert. Wat stom ook weer; begint ze over mannen versieren. Dat is het laatste wat ze wil, Sanne met een local. Kijk haar nou eens staan, pratende met dat ingekakte stel naast onze blauwe antieke bus. Barbara hoort haar bevrijdende lach, heerlijk. Het liefst zou ze naar Sanne toegaan en haar armen om haar heen slaan. Ze durft alleen niet. Wat als ze zich rot schrikt. Dan zitten we nog twee weken op deze reis en hoe is het dan als ze weer in Nederland zijn? Straks is de hele vriendschap naar de klote. Ze vindt hopelijk een subtiele manier. Iets subtieler dan net toen ze haar blote buik showde. Ze volgt de groep de bus weer in, het kwartier is om.
‘Is het gelukt,’ heb je wat te drinken gekocht?’
Barbara laat me een vruchtensapje zien in een klein glazen flesje.
‘Yep, hier lekker koel.’
Ze houdt het flesje tegen mijn bovenarm.
‘Heb je ooit zo’n wc gezien?’ vraagt Barbara.

Ik lach. We rijden verder over een hobbelige zandweg. Het geschud maakt me slaperig en ik leg mijn hoofd op haar schouder in haar rossige krullen. Ze streelt mijn wang.

dinsdag 3 april 2012

Floor Vinckers: "Wil je mijn vriendje zijn?"


Dit is een verhaal, dat is geschreven in het kader van het Boekenweekproject van dewebschrijvers.nl met als thema 'Vriendschap en andere ongemakken.  

‘Wil je mijn vriendje zijn?’
door Floor Vinckers

Ze durfde in het begin nog niet zo gretig in te gaan op de uitnodigingen van haar kennissen. Zichzelf zomaar te bestempelen tot iemands vriend druiste tegen haar bescheidenheid in. Maar het leek voor de anderen niet zo’n ‘big deal’ te zijn, dus stapte ook zij aarzelend in de nieuwe sociale groep die leek te ontstaan.
Via haar vrienden leerde ze anderen kennen. Niet zo heel goed, maar kennelijk toch goed genoeg om ook van hen uitnodigingen te krijgen. Zelf mensen vragen durfde ze nog niet.
Het was leuk: vrienden informeerden haar over films en evenementen in de buurt en hielden haar op de hoogte van de dingen die zij samen deden.
De mooiste foto’s van plekken die zij hadden bezocht en de gekste filmpjes van activiteiten die ze met elkaar hadden ondernomen passeerden de revue. Ze voelde zich met hen verbonden.
Ook wat er in hen omging werd met haar gedeeld en soms kon ze iemand verder helpen met een bemoedigend woord of toejuichen met een felicitatie.
Tot nu toe had ze al 232 uitnodigingen geaccepteerd. Het begon een flinke klus te worden om al deze nieuwe vriendschappen te onderhouden.
Elke avond besteedde ze uren aan haar vrienden om geen moment te missen van wat zij allemaal te vertellen hadden. De filmpjes zien, de foto’s bekijken en af en toe reageren op de verschillende onderwerpen die aan bod kwamen. Ze genoot ervan.
Het ging een tijd heel goed. Ze voelde zich populair en hoorde erbij. De vriendenclub bleef zich uitbreiden en zo leerde ze steeds meer mensen kennen.
Op het werk verslapte haar aandacht. Tijdens vergaderingen had ze meer oog voor de berichten van vrienden en besteedde veel aandacht aan de foto’s van hun vakanties. De lunchpauze bracht ze door met hen in plaats van met haar collega’s.
Het werd steeds zwaarder om ’s ochtends uit bed te komen en zelfs de simpelste klusjes op het werk kostten haar moeite. Haar toenemende moeheid weet ze aan de avonden waarop ze tot laat in de nacht bezig was met het leren kennen van haar nieuwe vrienden. Ze liet zich op het werk steeds meer afleiden door de verhalen die ze tussendoor van hen te horen kreeg.
Zodra ze ’s avonds thuis kwam, schakelde ze om en kon zich weer storten op de belevenissen van de vriendenclub. Dat was eigenlijk het enige waar ze zich nog toe kon zetten.
 
Toen gebeurde het: een black-out tijdens een vergadering. Het onderwerp waar altijd haar naam bij stond op de agenda, was iets waar ze niks meer over kon vertellen. Het lukte niet om zich te herinneren wat ze er de afgelopen weken aan had gedaan. In een waas van schaamte was ze de vergaderzaal uitgerend. Collega’s hadden haar huilend achter haar bureau aangetroffen.
Burn-out. Voor haar betekende het vooral niks meer kunnen. Ze lag dagenlang in bed. Met moeite kon ze af en toe contact hebben met een van haar vrienden. Werken ging al helemaal niet en voorlopig zat ze thuis.
Gelukkig kreeg ze veel steun van de mensen die ze kende. Ze lieten af en toe van zich horen en met bemoedigende woorden staken ze haar een hart onder de riem. Omdat ze thuis zat, had ze nog meer tijd om mee te genieten van de feestjes die geweest waren en de plekken die haar vrienden hadden bezocht.
Na een aantal weken merkte ze dat ze weer een beetje zichzelf werd. Die hernieuwde energie gebruikte ze om iedereen weer op de hoogte te houden van haar leven en vrienden te bedanken voor hun zorg.
Langzaamaan krabbelde ze weer op en begon met een paar uren werken. Het zich opnieuw eigen maken van de werkzaamheden ging moeizaam.
Het intensieve contact met haar vrienden nam af. Zij hadden het ook allemaal druk met hun eigen leven, zag ze.
Zelf ging ze ook weer verder met haar leven: werken en de rest van de tijd proberen te steken in vriendschappen. Ze merkte dat ze haar energie weer terughad en al was het op het werk nog niet helemaal zoals eerst; ze kon weer lachend door het leven. 
Op een dag werd ze op het matje geroepen. Haar werkgever liet haar weten dat ze zich onvoldoende had ingezet en ontslagen werd.
Met de ervaringen uit de vorige slechte periode in gedachten was ze dit keer minder bang. Haar vrienden zouden haar er wel doorheen slepen en dankzij het grote sociale netwerk had ze vast zo weer een baan.
Opnieuw zat ze thuis. Dit keer zonder een leuk verhaal om te delen met haar vrienden.
De tijd die ze doorbracht achter de pc werd met de dag minder interessant; haar vrienden leken haar steeds minder te vertellen te hebben. De filmpjes en foto’s die ze aanklikte, had ze allemaal al vaker gezien. Wanneer ze ergens een reactie bij plaatste, werd er niet meer zo enthousiast op gereageerd als voorheen. Meepraten over de onderwerpen die aan bod kwamen, ging haar steeds minder goed af.
Ze keek de kamer rond. Maandenlang had ze geen aandacht besteed aan het huishouden. De kleren die nog niet in de wasmand lagen, hingen verkreukeld over een stoel. De enige lamp die ze aan had staan, was die bij het bureautje waar ze elke avond gezeten had. Daar waar haar pc stond. Haar huis leek donker en leeg.

maandag 2 april 2012

Janneke Heimweg: Vaagheid in Geschrifte


Dit is een verhaal uit het Boekenweekproject 'Vriendschap en andere ongemakken' van dewebschrijvers.nl 

Vaagheid in Geschrifte
door Janneke Heimweg


‘Nog vijf minuten.’
‘Meneer pedel, mijn paranimf primus is er nog niet. Ik kan niet zonder haar!’
Maar de pedel is alweer vertrokken.
Judith grijpt nogmaals haar gsm en drukt de herhaaltoets stevig in. Terwijl ze Maurits, haar tweede paranimf, strak aankijkt, luistert ze naar de kiestoon.
‘Dit is de voicemail van Ellen, doe je boodschap na de piep.’

‘Dit kan toch niet! Waar is ze? Uitgerekend vandaag. Ze had gisteravond gewoon met me mee moeten gaan. Jij ging toch ook op tijd naar huis? Bovendien, Peter en Floris zouden op haar letten. Al die feuten om haar heen, ze denkt nog steeds dat ze twintig is. Toen ik wegging uit ‘Shadrak’ stond ze met zo’n bruingekrulde labrador te praten. En nog een wodka voor madame en nog een.’ Judith haalt haar neus op.
‘We zullen zonder haar moeten beginnen.’ Maurits reikt een tissue aan en kijkt op zijn horloge. Er wordt geklopt, de pedel opent voorzichtig de deur en sluipt naar binnen. ‘Mevrouw?’ Judith staat op en kijkt de man aan.
‘We gaan beginnen.’
Stromende regen. Het spatbord rammelt, de ketting schuurt langs de trapas, regenwater spat op tegen haar rug. Staand op de trappers gaat ze het gevecht aan met haar verzuurde benen. Nog vijf minuten! Het is ongelofelijk wat er nu gebeurt. Het belangrijkste moment in het leven van haar beste vriendin. En zij, haar boezemvriendin, is te laat. Ze zou Judith helpen met aankleden en de laatste make-up.
Nu fietst ze hier over de Grote Markt, voor haar vriendin; op iets dat een fiets heet, geleend van iemand zonder naam. Een jonge knul die haar een broodje pindakaas toestopte toen ze zonet haastig haar kleren van zijn vloer raapte.
Gisteravond. Als ze niet zo’n beroerde timing had, dan zouden zij en Judith er hard om lachen. Samen zouden ze de laatste avond van Judith als doctorandus afsluiten. De afspraak was een borrel op het terras en daarna, op dezelfde dag dus, naar bed. Ze herinnert zich vaag hoe Judith haar aankeek toen Ellen zei dat ze in Café ‘Het Feest’ wou blijven. Die jongen met zijn gladgeschoren schedel en wilde baard bestelde net een nieuwe ronde whisky. Judith had aan haar arm getrokken en haar gesmeekt mee naar huis te gaan. Maar de whisky en de jongen hadden haar toegelachen. Ze ziet nog voor zich hoe Judith wild haar jas aantrok en met grote passen de draaideur instapte.
Regenwater sijpelt tussen haar wimpers door. Haar glittertopje is gisteravond te hard uitgetrokken, een schouderbandje plakt aan haar decolleté. Judith zal het rokkostuum wel voor haar hebben meegenomen, ze denkt altijd overal aan.
‘Moet jij nu voor of achter mij staan?’ Judith kijkt van Maurits naar de pedel.
‘Wat u wilt mevrouw, normaal staat de paranimf primus voor de promovendus en de paranimf secundus daarachter. Maar in dit geval…’
‘Ik ga voorop.’ Maurits springt op en gaat achter de pedel staan, Judith volgt.
‘Als ze nu niet komt, hoef ik haar nooit meer te zien. Heb ik eindelijk eens een echte vriendin.’
‘Heb je gehoord van die promovendus vorige week in Leiden? Die door de spanning flauw viel en de zaal werd uitgedragen.’
‘Hou op, ik wil het niet weten.’ Judith snuit haar neus.
 Ellen racet voor café ‘de Drie Gezusters’ langs, zet nog eens stevig aan en klapt met de zachte voorband de stoep op richting de Vismarkt. De voorlamp die met de kop naar beneden hing klettert op de kasseien. Slingerend komt ze weer op gang en slalomt tussen de duiven door.
Nog drie minuten, dan gaat de pedel Judith voor naar de aula van het Academiegebouw. Ellen weet dat het College van Decanen dan al in een rij naar binnen is gekomen. Rechtop, vaak grijnzend om hun eigen poppenkast, schuifelt de in toga geklede groep naar binnen en neemt plaats in de corona. De baretten worden op de tafel gelegd, hier en daar wordt naar elkaar geknikt.
Voorbij het ‘Newscafé’ rechtsaf de Waagstraat in, nog even. Haar telefoon gaat. Judith. Ze buigt naar voren en graait in haar handtas die aan het stuur bungelt.
‘Hé, kijk uit!’ Ellen kijkt op, remt af en probeert weer in rechte baan te komen. Het verbaast haar dat ze op haar leeftijd en in deze toestand zo snel fietst. Haar vriendschap staat op het spel. Waarom bedacht ze zich dat gisteravond niet. En dan nog zo’n jonge student oppikken. Stom eigenlijk, haar studententijd is notabene al twintig jaar geleden.
De telefoon zwijgt, Judith zal wat inspreken. Zij had natuurlijk ook kunnen blijven gisteravond. En niet zo oerburgerlijk vroeg naar bed gaan. Meestal bewonderde ze die discipline in haar vriendin. De twaalfurige werkdagen en het weekend doorwerken hadden haar nu gebracht tot deze promotie. Judith verwacht cum laude.
Ellen zal altijd doctorandus blijven. Zij houdt te veel van het leven.
Ze was verrast toen juist zij werd gevraagd als paranimf. Judith heeft zoveel goede vriendinnen.

Het Academiegebouw, eindelijk. Ze stuitert over de keien, het zadel brandt in haar kruis. Met krakende remmen komt ze tot stilstand, gooit de fiets tegen de muur van de UB en rent tussen de fietsenrekken door de gladde trappen op. 
‘Dames en heren, de Promovendus.’
De genodigden staan op, Judith en Maurits schrijden door het middengangpad naar de corona. Ze buigen naar de geleerden en gaan zitten; Judith op de stoel achter de kleine tafel, Maurits op zijn stoel vooraan, met zijn gezicht naar Judith toe. De stoel naast hem blijft leeg.
 Haar gympen soppen op de plavuizen, ze sprint de trap op, vliegt de hoek om en rukt de deur van de aula open.
‘Ik ben er, jullie kunnen beginnen’, gilt ze door de zaal en wurmt zich langs de pedel naar voren. Ze hijst haar doorweekte broek op en zwiept haar natte haren uit haar gezicht.
‘Succes lieverd, je kunt het’, grijnst ze Judith toe.
Judith slaat haar proefschrift dicht, staat op en beent zwijgend de zaal uit.