dinsdag 23 juli 2013

Florentijnse ellende - Willemijn Bossen

Ik ben een rechtervoet en dacht dat najaar gouden tijden te gaan beleven in de prachtige Italiaanse stad Florence. Samen met mijn tweelingzusje linkervoet brengen wij onze eigenaresse Eva overal naartoe. De reis begon opgepropt in een stevige wandelschoen want ik zet erg uit bij lang stilzitten. Alleen bovenaan had ik een stukje om overheen te kijken. Bij het hotel aangekomen was ik al zo dik dat ik even een tijdje op bed en omhoog moest. Lekker smal bed trouwens. Dat biedt volop mogelijkheden ook die tweeling van hem midden in de nacht zomaar als terloops - tegen te komen.

Na een uurtje rusten liep ik al heel veel door kerken en musea in die stad vol kunst en beloftes. Al begrijp ik niet zo precies wat kunst is. Af en toe stond ik dan even stil zoals bij een groot beeld van een blote man, David van Michelangelo geloof ik. Over de schoen heen kon ik hem net zien. Die voeten waren heel wat groter dan mijn maatje 38. Eva liep er vol bewondering omheen. Vooral die stevige marmeren billen intrigeerden haar. Dat merkte ik wel hoor aan haar gedribbel. Na die opwinding mocht ik rusten op een terras waar flink in vloeibare en vaste vorm ingenomen werd. Gelukkig zat ik toen in een luchtigere sandaal. Dan geniet ik meer van de omgeving. De volgende twee dagen kreeg ik erg weinig rust. Veel wandelen, winkelen, kerken en musea bezoeken maar na afloop lekker bijkomen onder het genot van eten en drankjes.

De dag daarna verliep echter wel geheel anders! Eva had ons weer stevig ingepakt en ik was best moe. De voetpaden vergden van mij veel balanceerkunst. Ineens schrok Eva van een toeterende auto die langszij wilde. Mijn zusje schoof pardoes van de stoep en ik verloor mijn contact met Eva. Het voelde heel raar, zo achterblijvend op dat trottoir. Hier klopte iets niet en dat benauwde me. Mijn zicht op Eva was helemaal gedraaid en ik kon me niet meer bewegen. Daarna lag ik in een lange auto die veel herrie maakte. Mijn schoen werd door een aardige meneer uitgedaan. Zo, dat luchtte in ieder geval op. Naïef dacht ik nog dat het rare gevoel nu over zou zijn. Maar dat was natuurlijk niet zo. Ik miste het rechtstreekse contact met Eva en mijn zustervoet. De ambulancebroeders legden mijn eigenaresse op een tafel en iemand trok heel hard aan mij. Eva gilde het uit! Ik stond toen wel weer op mijn plaats maar verder contact bleef uit. Later begreep ik dat de enkel uit de kom was en enkel-, scheen- en kuitbeen lelijk gebroken waren. Ruim een week later kwamen er thuis ijzeren platen en schroeven aan te pas. Maar nu werd Evas rechterbeen eerst van knie tot tenen ingepakt met wit spul dat steeds harder en harder werd.

De dagen daarna bracht ik door op een flinke stapel kussens. Met mijn blote tenen als periscoop overzag ik de hele ziekenhuiszaal. Er lagen nog vijf dames die iets soortgelijks hadden. Die lagen dag en nacht onverstaanbaar mobiel te bellen. Het was een onrustige bedoening daar. Eva had het zwaar want niemand begreep haar echt. Iets met taalverschil geloof ik. Alleen met gebaren viel er nog te communiceren. Na vier dagen gingen we terug naar Nederland. Gelukkig kon ik tijdens deze reis goed rondkijken. Mijn tenen staken overal bovenuit. Eerst lang in zon ligauto en daarna weer vliegen, deze keer helemaal bovenin het toestel. Mijn tenen en haar neus zaten in de airco. Normaal bevindt ik mij helemaal onderin. Eva werd gelukkig wel goed geholpen. Ze kon natuurlijk niet zelf bovenin komen. Voorzichtig tilden twee hele sterkte mannen haar op het smalle hangende bedje. Vanaf Schiphol in de ambulance heerlijk met loeiende sirene langs een lange file op de A2. Doodmoe werden wij thuis in bed gedropt. Met het voeteneinde omhoog was ik eindelijk van die onderliggende kussens verlost. Het kostte ruim een half jaar revalideren voor ik Eva weer normaal kon vervoeren. Die dagen in Florence waren met recht zwarte bladzijden.

Een nieuwe dag - Elly de Koning

Nog even grijs als gisteren, stel ik vast als ik de gordijnen open en naar buiten kijk.
Mijn lichaam voelt zwaar aan, in mijn hoofd is het wazig.
Ik heb heel vast geslapen; de pillen hebben hun werk goed gedaan.
Ik moet aan de dag beginnen.
Vandaag ga ik een bezoek brengen aan een vriendin, met de fiets. Ik heb haar gisteren opgebeld en een afspraak gemaakt.
Zij rekent op mij.
Twijfelend sta ik voor mijn klerenkast. Wat moet ik aan?
De sombere gevoelens liggen op de loer, klaar om toe te slaan.
Ik word onrustig, ga naar beneden, koffie zetten en een ontbijt klaarmaken.
Nog steeds weinig trek.
Daarna een warme douche, aankleden, mijn gezicht verzorgen. Ik doe alles traag, zorgvuldig, geconcentreerd.
Als mijn haren geföhnd zijn, is het bijna tien uur.
Ik moet nu weg, wil ik op tijd komen.
Jas aan, tas pakken, naar beneden.
Bij mijn fiets ontdek ik dat het sleuteltje heb vergeten. Een gevoel van dreigende paniek komt op.
Terug naar boven, me uit alle macht concentrerend om de paniek af te wenden.
Dan stap ik eindelijk op mijn fiets, wat onwennig.
Het is minstens vijfentwintig minuten fietsen.
Misschien nog langer.
De straat uit, het kruispunt over. Daar gaat de vuilnisman, verderop loopt een meisje met een bal.
De zon komt aarzelend tevoorschijn en verdrijft het grijs.
Ik fiets. Het is geen onprettige sensatie.
Overmoedig trap ik nog wat harder.
Kijk eens, mensen, hier fiets ik. Ik ben er weer.
Terug van weggeweest, na maanden van niet-zijn.
Wat een wanhoop, wat een tranen.
Zo diep het meer waarin ik was gezonken.
Nu keer ik terug, naar mijn berg, steeds een stukje hoger. Ik wil terug, naar de top, uiteindelijk.
Als ik de stad achter me laat, kom ik op het dijkje. Het is er stil, landelijk. Een stukje waar ik vroeger graag fietste.
De zon komt opeens volledig door tussen de wolken. Het zonlicht wordt al wat sterker; het is begin maart.
Het landschap wordt erdoor verlicht, is dat licht ooit zo scherp geweest? Ik zie het gras, de grazende paarden, de molen, alles in de helderste kleuren.
Alsof ik alles voor het eerst zie.
Al mijn zintuigen komen tot leven.
Ik hoor het zachte zoeven van de molenwieken, het hinniken van een paard, het hoge gepiep van een vogel.
Ik ruik het gras, de frisse buitenlucht.
Ik voel de wind langs mijn gezicht strijken.
En ik verbeeld me dat ik zelfs de smaak kan proeven van de beginnende lente.
Met eigen ogen zie ik hoe de natuur zich vernieuwt, na een lange winter.
Het is mogelijk.
Het is een gewone maandagochtend.
Wat een mooie morgen.
Wat een bijzondere dag.

De 25 'runner ups' Gouden tijden, zwarte bladzijden

In maart 2013 schreef de digitale schrijfwerkplaats van het Kunstencentrum Groningen een verhalenwedstrijd uit in samenwerking met het CPNB onder het Boekenweekthema ‘Gouden tijden, zwarte bladzijden’. De prijs: een plek  in een verhalenbundel, die als e-book en hardcover wordt uitgebracht. Op zondag 30 juni wordt de bundel gepresenteerd in de nieuwe bibliotheek Almere.

Amateur-schrijvers werden uitgedaagd om een verhaal te schrijven van maximaal 700 woorden over gouden tijden en zwarte bladzijden. Voor- en tegenspoed zijn inherent aan de Nederlandse geschiedenis, maar ook aan een mensenleven. Het thema gaf de schrijvers daarmee alle vrijheid.

Maar liefst 350 schrijvers uit heel Nederland en daarbuiten, zonden hun verhaal of gedicht in. De auteurs schreven veelal een persoonlijk verhaal of gedicht, waarin zowel ‘gouden tijden’ als ‘zwarte bladzijden’ vertegenwoordigd waren.

Na een strenge voorselectie kwamen de beste vijftig verhalen terecht bij auteur Abdelkader Benali. Benali koos uit deze voorselectie de beste vijfentwintig verhalen. Fotografiecursisten van  het Kunstencentrum in Groningen maakten de foto’s bij de winnende verhalen.
 
De organisatie van dewebschrijvers was erg onder de indruk van het hoge niveau van de beste 50 verhalen. We besloten dat niet alleen de 25 winnaars aandacht verdienden, maar ook de 25 verhalen die de bundel net niet gehaald hebben. Deze verhalen vind je hier.

Veel leesplezier!

vrijdag 21 september 2012

Een brief aan de wereld

Hallo wereld,

Als je letters wilt lezen, heb je ogen nodig. Waar zitten jou ogen? Of heb jij geen ogen nodig om deze brief te kunnen ontcijferen? En word je niet duizelig van al dat gedraai om de zon? Maar ja… Als je geen ogen hebt, kun je dan wel duizelig worden? Waar woon je eigenlijk, wereld? In het heelal? Zou het heelal een groot huis zijn? Een groot huis met sterretjesbehangpapier? En wie wonen er dan bij jou, in dat enorme huis? De andere planeten? Zijn de andere planeten je familie, of je vrienden, of ken je ze helemaal niet? Of zijn ze dood? Want kunnen zij wel ademen? Zei hebben geen dampkring om zich heen zoals jij. En als wij mensen buiten de dampkring komen, zonder zuurstofhelm, dan stikken we. De andere planeten dan niet? Zijn er in het heelal geen winkels, waar je een dampkring kunt kopen? Voor jullie is een dampkring vast een soort zuurstofhelm. Kun jij eigenlijk wel eens dood gaan? En hoe oud ben je eigenlijk, wereld? En kan je eigenlijk problemen oplossen? Zoals het gat in de ozonlaag? Kun je dat niet repareren? Ja, ik weet het, ik stel veel vragen. Maar ik kan het niet laten er nog een paar te stellen. Bereid je er op voor, want hier komen ze: Wat gebeurt er met mensen en dieren als ze dood gaan? Kun jij ze dan zien? Komen ze dan in een andere wereld? Leven ze daar dan verder? Ik vraag dit, omdat mijn poes Mickey bijna twee jaar geleden is overleden. Ik mis hem heel erg, en ik wil graag weten waar hij nu is.

Groeten van Nina.

dinsdag 18 september 2012

Het verdwenen licht



dit gedicht werd ingestuurd voor de bundel bij Nacht en Ontij 

Het verdwenen licht

Stoïcijns hoor ik de uitslag aan
Haar woorden lijken uit een ver land te komen
Mooie en nare verhalen
Door een traan op het gezicht van mijn dochter
Besef ik dat dat land opeens dichtbij is

Mijn zoon haalt me terug in de realiteit
De mooie verhalen zijn de belangrijkste, zegt hij
Luister naar het positieve
Het licht flikkert in mijn ogen
Ik besef nog niet dat ik in het slechte verhalenland sta

Mijn wit geworden man heft zijn hoofd
En kijkt me opeens verwachtingsvol aan
Maar het licht in mijn ogen
Is verdwenen

Marian Boelens

Knopie

Dit is een verhaal voor de bundel Bij Nacht en Ontij, geschreven door Cees Baas

Knopie

Nu moet dit verhaal eindelijk maar eens verteld worden. Ik was een jonge dokter in een afgelegen dorp op de zandgronden en het was een heel andere tijd. Maar de geschiedenis van de oude Japsen en zijn kinderen heeft me nooit losgelaten. Ze hadden een keuterboerderij achteraf en ze zaten elke zondag netjes op grootte in de kerk. De drie dochters altijd even schichtig, de twee oudste zoons net zo bonkig als hun vader, trots, koppig en sterk. De moeder was vroeger in het kraambed doodgebloed, het nakomertje was nu een jaar of tien. Hij werd meestal Knopie genoemd omdat hij ooit voor de klas pontificaal zijn gulp open had staan. Knopie was een tenger ventje met treurige ogen. Een aandoenlijk knulletje voor wie het vast niet meeviel dat hij van zijn broers na school flink mee moest helpen met de varkens en op de akker. 
Op een dag kreeg ik bericht dat de oude Japsen ziek was en of ik naar ze toe wilde komen. Het kostte me meer dan een half uur over de rulle zandpaden van een gortdroge zomeravond. Bij ontvangst stonden de dochters me op te wachten bij de deur. Vader was aan het hoesten gegaan en lag al dagen met koorts. Hij zag er ziek uit en was vermagerd. Toen ik hem nakeek bleek mijn vermoeden juist, een flinke pneumonie. Dat was in die tijd een forse diagnose, met een hoge mortaliteit. Ik vertelde ze maar niet van de penicilline die in Nederland nog maar mondjesmaat beschikbaar was. Toen ik de kamer met bedstee verliet zag ik Knopie bovenaan de trap staan. Hij had een lelijk blauw oog en keek me uitdrukkingsloos aan. Ik stapte met bezwaard gemoed in mijn auto, niet alleen vanwege Japsen, maar ook vanwege Knopie. Natuurlijk kwam kindermishandeling in die dagen ook voor, misschien nog wel meer dan nu, maar iedereen bemoeide zich met zijn eigen zaken. Dokters ook, behalve als het echt uit de hand liep. 
Japsen kwam goed door zijn longontsteking heen. Hij bleef net zo koppig als altijd en ging door met roken, ook al had ik hem gewaarschuwd. Velen van ons zagen toen al wel de samenhang met longziekten.
De zomer ging voorbij in het dorp. Roddels kwamen en gingen, er werd gehooid, er werd geoogst, de varkens werden vetgemest voor de slacht. Alleen Japsen werd alsmaar magerder. Pas eind september werd ik weer geroepen. Het was een gure nacht met grauwe wolken die door de hemel joegen en de halve maan af en toe verduisterden. Bij vlagen gutste de regen over mijn voorruit. Toen ik aankwam was het al voorbij. Ik knikte naar de oudste dochter. Ze huilde niet toen ze zijn ogen voorzichtig sloot. Ze had meer een blik van berusting, misschien ook wel opluchting. God weet wat er zich onder dat dak allemaal afspeelde. Ik wist niet of ze beter af zouden zijn onder de heerschappij van de broers, nu vader er niet meer was. Ik wist wel dat een boerderij zoals die van hun weinig toekomst had zonder sterke mannenarmen. 
Terwijl ik nog naar de graatmagere Japsen stond te kijken klonk er buiten ineens een hels kabaal. Ik haastte me naar de achterkant van de schuur. Daar trof ik de scene aan die me mijn leven lang is bijgebleven. In het vale schijnsel van de maan zag ik twee woedend krijsende zwijnen in gevecht met een verwilderde boerenhond. Het ging om een stuk bot met flarden huid en vlees er nog aan. De jongere broer sloeg met een schop in op de vechtende beesten, de oudste keek op van zijn werk en bevroor toen hij me zag. Hij stond naast het natte zand van een dichtgegooide kuil. De graafsporen van de zwijnen en de hond waren duidelijk zichtbaar. Hij probeerde met bagger en rommel van de mestvaalt de sporen uit te wissen. Ik heb geen woord gezegd. Na verloop van tijd draaide ik me om en ging naar huis, misselijk bij de gedachte dat het bot een menselijke ellepijp was. 
De geruchten dat Knopie niet van huis was weggelopen deden nog jaren de ronde in het dorp, waarschijnlijk ook nog lang nadat ik naar een andere provincie was verhuisd. Ik heb me sindsdien altijd afgevraagd wat er van de dochters terecht zou zijn gekomen, alleen op de boerderij, hun broers in de gevangenis, als ik gesproken had. Nu is het te laat, het is te lang geleden. Maar rust heb ik nog niet gevonden.

Heb jij ook een verhaal voor onze bundel? Ga naar www.dewebschrijvers.nl

dinsdag 11 september 2012

Had u mijn man al gezien?

Dit verhaal is geschreven voor Bij Nacht en Ontij, de jubileumbundel van Doktersdienst Groningen.

Had u  mijn man al gezien?
door Metta Hofstra

Het is nacht als we het adres trachten te vinden van de oude mevrouw die de doktersdienst heeft gebeld. Ze heeft buikpijn en vertrouwt het niet. We komen een flat binnen op de zesde verdieping, nadat we zijn opengedaan door een buurvrouw die snel weer naar haar eigen appartement verdwijnt. In de slaapkamer is het erg duister en er brandt een schemerlampje van hooguit vijftien watt op het nachtkastje. Mevrouw is 80+ maar nog zeer helder van geest. Ze schetst mij haar buikpijn in geuren en kleuren en ik heb al snel geconcludeerd dat het om een simpele blaasontsteking gaat. Mevrouw vertelt ondertussen dat ze nog zonder bril leest en vorig jaar nog kampioen was bij de kegelclub. Ik trek er maar even wat tijd voor uit en luister geduldig naar haar verhalen, die ze blijkbaar overdag niet kwijt kan. De chauffeur is mee naar boven gegaan en kijkt mij wat fronsend aan. Opschieten doc, lijkt hij te willen zeggen, we hebben meer te doen. Ik frons even terug en schrijf een recept. Mevrouw vertelt dat ze een mooi leven heeft gehad maar dat de kleur uit haar leven toch wat verdwenen is. Plotseling zegt ze: “Had u al kennis gemaakt met mijn man?” Ik kijk op van mijn receptenblok, heb ik wat gemist? Er deed toch een buurvrouw open, ik weet niet beter dan dat ze alleen woont. “Uw man?  Eh nee”, zeg ik aarzelend en vraag me af hoe helder ik nog ben als ik blijkbaar zomaar een hele echtgenoot over het hoofd zie. Ik volg haar hand die in het donker naast zich wijst en zie in het verlengde van haar vinger haar man staan. In een urn, op het andere nachtkastje. “Harmen, dit is de dokter, aardige vrouw hè”, stelt ze mij voor. “Aangenaam kennis te maken”, mompel ik. Daarna weet ik gek genoeg niets te zeggen tegen de echtgenoot. Wat zeg je tegen iemand die al zeven jaar in een urn woont? Ik wens mevrouw van harte beterschap en zwaai nog even naar haar man als we vertrekken. Ze is eenzaam, maar niet alleen.




Heb jij ook een verhaal voor onze bundel. ga naar www.dewebschrijvers.nl